بیماری چشم چرانی

چشم چرانی چیست؟
چشم چرانی یا “ویریسم” واژه ای فرانسوی است، گرفته شده از “ویر” به معنای “تماشاگر”. این اختلال از لحاظ جسمی برای فرد چشم چران مضر نیست اما برای قربانی آن ناراحت کننده است. فرد چشم چران دارای تکانه ای غیر قابل کنترل برای دید زدن دیگران و معمولا غریبه ها به طور دزدانه دارد. چنین فردی کشش تکرار شونده ای را برای مشاهده کردن دیگران از درون پنجره ها، پارکها، اماکن خاص مانند حمامها ، استخر و.. دارد. حتما در اخبار و روزنامه ها با مطالبی در مورد نصب دوربینهای مخفی در اطاقهای پرو، سالنهای آرایش زنانه، باشگاههای ورزشی و.. مواجه شده اید. افرادی که مرتکب این اعمال غیر اخلاقی می شوند عمدتا دچار این اختلال هستند. چشم چرانها عموما مرد هستند و معمولا خود را مخفی نگه می دارند.

چشم چرانی از نظر روانشناسان

چشم چرانی سرآغاز بیماریها و اختلالات جوانان است و گفته میشود: برمبنای تجربه ای علمی هرگاه این انحراف در کسی به وجود آید ، قابل توقف نخواهد بود و هر لحظه بر میزان آن افزوده خواهد شد . فرد چشم چران ، هرگز با چند ساعت چشم چرانی در روز ، قانع نمی شود و این حالت به تدریج در او افزایش می یابد و به جایی می رسد که می خواهد از هر تصویر و عکسی که می بیند لذت جنسی ببرد و ادامه این حالت باعث به وجود آمدن اختلالات روانی شدیدی در فرد می شود .

عادتا اکثر بیماریهای روانی جوانان از همین رهگذر آغاز می شود . چشم می بیند ، دل می خواهد و قلب برای به دست آوردن خواسته خود به تکاپو می افتد . مغز به عنوان فرمانروای بدن، بدون توجه به عقل ، تمام اعضای بدن را وارد به فعالیت نموده و روح را تحت سلطه خود قرار می دهد. چون جسم راه به جایی نمی برد ، روح فشارهایی وارد می کند و این فشارها عامل ایجاد عقده های روحی – روانی می شود . در نتیجه جوان که روحش متزلزل شده و فکرش منحرف است به اعمال غیر انسانی روی می آورد.

علل بروز اختلال چشم چرانی از منظر جامعه شناختی

چشم، از مهمترین اعضای بدن است که می تواند وقایع، زیبایی ها و زشتی های طبیعت را در ذهن تثبیت گرداند. مشاهده بعضی از وقایع و مناظر در تحریکات جنسی نقش مهمی دارد. برای مثال جوانان و نوجوانانی که در دوره کودکی شاهد رفتار زناشویی والدین خود بوده اند بسیار مستعد این اختلال هستند و یا پوشش نامناسب اعضای خانواده مانند خواهر و مادر و… در شدت یافتن این اختلال نقش بسزایی دارد.

بی توجهی والدین به تربیت صحیح و مراقبت های ویژه در دوران کودکی، در بروز این اختلال نقش اساسی دارد.

فقدان اعتقادات مذهبی و معنوی درونی و قوی و بی مبالاتی نسبت به ضوابط اخلاقی، دینی و اجتماعی که عمدتا والدین مسئول رشد و پرورش آن در فرزندان هستند، یکی دیگر از علل مهم بروز این اختلال به شمار می رود.

از سوی دیگر، بالا رفتن سن ازدواج که محرومیت های جنسی را برای مردان رقم می زند یکی دیگر از علل بروز این اختلال در سطح جامعه است.

عوامل بروز بیماری چشم چرانی از منظر روانشناختی

در مورد علل چشم چرانی نظریه های بسیاری ست که مهمترین آنها نظریه ویلهم اشتگل است.
ویلهم اشتگل، محرومیت های جنسی را عامل این بیماری دانسته و می گوید : محرومیت های جنسی باعث می شود که (لی یبدو) در اعصاب چشم متمرکز شود، با این تمرکز، بستگی عصب چشم با اعصاب جنسی توسعه یافته وشخص از چشم چرانی لذت می برد و با دیدن اندام جنس مخالف تحریک می شود.

اما بیشترین عامل بروز این بیماری در مردان حس خودنمایی در زنان است. مردان به طور طبیعی نسبت به زیبایی و اندام جنس مخالف حساس اند و زنان بد یا بی حجاب با خودنمایی در عرصه جامعه این گرایش مردان را تحریک می نمایند.

اسکرول به بالا